Był to zakątek uroczy i cichy,

a kawałeczek dalej, na południe,

niewielkie Mniszki położone cudnie.

Był też dwór oraz wodny młyn prastary,

zwierzyny płowej pełne leśne jary.

Przeróżni znani ludzie tam bywali,

tam polowali i odpoczywali,

a właściciele skarb ten doceniali

i należycie też o niego dbali.

W czasie wojny, choć świat płonął cały,

Mnichy, wraz z Mniszkami ocalały.

I nic na przeszkodzie nie stawało

żeby piękno ich się zachowało.

Chyba, że ludowa nowa władza,

której wszystko co pańskie przeszkadza.

I już wkrótce dwór zdewastowany.

Park na opał przez chamstwo zrąbany,

a Kamionka jak płynęła – płynie,

obok gruzów po wiekowym młynie.

Same Mnichy też skończyły marnie.

Zbudowano tam wielką świniarnię

i dwa szpetne bloki betonowe

komunistów pieczęcie firmowe.

To od Łaby do Władywostoku

obowiązujący standard bloku.

Położone tuż obok Tuczępy

zieją smrodem, który lubią sępy,

mączki rybnej. Wytwórnia powstała

bo nikomu tam nie przeszkadzała?

Nowa władza w tyle nie została

i śmietnisko wielkie zbudowała.

Jeszcze jedno wielkie źródło smrodu.

Czemu właśnie tam? – Nie znam powodu.

Kiedy wszystko już zdewastowano

do nowego dzieła się zabrano,

tworząc tam ośrodek edukacji

przyrodniczej. Jednak nie bez racji

bowiem tylko właśnie w tym klimacie

cały urok natury poznacie.

Niech się dowie generacja młoda

czym to pachnie ta polska przyroda.

Pokolenia całe pracowały

aby takie oazy powstały!

Boruta

Międzychód, luty 2007